Laatste dagen.

Na de bestraling is Ibella erg achteruit gegaan. Op dinsdag en woensdag heeft ze even een opleving gehad. Dinsdag en woensdag waren dagen met een gouden randje. Dinsdag was een fijne dag nog met de familie Spaan. Op woensdag heeft Ibella nog met veel plezier met Tije door de tuin gelopen en was ze trots op het rapport van Jelte.

Sinds donderdag gaat het heel slecht met Ibella. Ze is sinds vrijdag eigenlijk niet meer aanspreekbaar. Al haar familie is om haar heen. Veel lieve familie en vrienden zijn komen afscheid nemen. We hopen dat ze rustig mag inslapen.

Marian, kinderen en broers en zussen van Ibella.

Ik schrik wanneer ik probeer een bericht te schrijven. Het wordt mij wel moeilijk gemaakt en dat kan ik op dit moment niet goed hebben. Weblog is bezig met veranderen en wanneer je wilt stoppen met de weblog is dit al een hele goede reden. Je moet het nog wel snappen, maar dit wordt moeilijk, maar goed ik ga het proberen en misschien is er iemand veel slimmer dan ik en kan die mij hulp bieden. Ik probeer het.

Sinds dinsdag hebben we een bed in de kamer. Ik ben erg moe en na dit logje moet ik hoognodig liggen en ik moet zeggen, het bed ligt heerlijk en ik rust er zeker van uit. Het is dus een goede zet. Ondertussen wat TV kijken, het slapen lukt niet echt, toch merk ik dat ik er meer energie van krijg, tja, alleen doe je `s avonds niet veel meer Op zich geeft dat niets, maar het is wel gezelliger om niet zo vroeg in bed te liggen. Het matras is een anti-decubimatras geworden zonder motortje en dus aangenaam, geen lawaai. Het bed staat voor het raam en kan ik onze prachtige tuin in kijken, gelukkig is de tuin prachtig en de zon is lekker. Dubbelop genieten.

De pijn: met deze 150 microgram lijkt het beter te gaan, al zijn er steeds weer nieuwe pijnpunten: schouder en borst. Vermoedelijk nieuwe uitzaaiingen en ja  nu wacht ik op een oproep van de radiotherapeut, voor de schouder, de borst of ja de ruggewervel. Dat is het probleem. Ik zou alles wel willen, maar snap wel dat het erg veel wordt en misschien nog een pleister van 100 erbij gaat het beter. Dus het wordt een moment opname waar ik op dat het meeste last van heb, wat de artsen willen doen. Ik kan in iedre geval over de mogelijkheden gaan praten. Nu ik even zit te typen voelt de schouder en rug heel vervelend en pijnlijk en wil ik dit gewoon afsluiten en op bed gaan liggen. Wat ik al eerder in een mail heb geschreven, staat het huilen naderbij dan het lachen. De pijn en vermoeidheid is zo naar. Daarom zit ik weinig achter de computer, ook `s morgens niet. De woorden willen `s morgens niet komen en de zinnen al helemaal niet. Door al die morfine wordt alles trager.

Het eten en drinken, blijft problematisch, ondanks alle aanwijzingen, uiteindelijk lukt het wel. Heel veel hoesten en ophoesten, maar ik krijg tenminste wel eten binnen. Het zal niet leuk zijn naast mij te zitten, maar het is niet anders.

Vandaag zijn we een paar uurtjes bij de kleinkinderen geweest. Agnes is juf en met haar klassen op kamp. De oppas vandaag is oma Ank. We hebben haar even gezelschap gehouden, gegeten met de kids. Marian heeft mij na een paar uurtjes naar huis gebracht en zelf is ze teruggegaan. Voor haar is dit proces nu ook heel moeilijk en om nog met oma Ank en Jelte en Tije een ijsje te gaan eten is voor haar een heerlijke ontspanning. De dingen waar ze naar toe ging heeft een zomestop, maar afleiding heeft ze nu hard nodig. Ik merk dat ik steeds minder kan, maar wil niet dat zij geen afleiding of ondersteuning heeft. Alle goede suggesties zijn welkom. Marian leest de weblog met de reacties ook en heeft er ook veel steun aan. Vroegere vrienden die lezen of koorleden, een avondje uit doet haar ook heel goed en ik kan nog heel goed alleen blijven. Vooral nu vakantie periode is aangebroken. Het wordt moeilijker voor haar. Niet dat we altijd maar uitgingen,maar wat afleiding zou al geweldig zijn.

Nu ga ik proberen dit af te sluiten en het op de log te krijgen en dan ga ik heerlijk liggen met de ogen dicht.

Ik weet niet meer van wie het een lied is, maar het zit nu in mijn hoofd. Daar gaat ze, richting Frankrijk op de motor, in haar eentje. Ze is een kleine week in Nederland geweest voor het bezoeken van familie, vrienden en schoonfamilie. Donderdagmiddag is ze al even langs geweest, maar gisteren kwam ze weer en bleef een nachtje slapen. Wat ben ik blij met ons grote huis met al z`n slaapplaatsen. Ook zijn we allemaal vroege vogels en is ze op tijd vertroken om een camping te vinden bij Versailles en morgen thuis te komen. Ik geloof dat het een 1400 km is, dus ik hoop dat ze goed en heel thuis komt. Natuurlijk heeft ze ervaring op de motor, maar ik weet niet hoe het gaat met alleen rijden.Lieve Tineke, een goede reis. Lieve Marja, ze komt eraan.

Afgelopen vrijdag is de huisarts ook geweest en een vraag die me al lang door het hoofd spookte, maar ik vergat te stellen is van; kom ik nog voor bestraling in aanmarking, ook dat is voor pijn bestrijding, heeft dat niet meer en sneller effect dan het plakken van pleisters. Volgens haar ben ik te traag met de pleisters en moet ik zeker met stappen van 50-100 omhoog wil ik echt resultaat hebben en ik ga met 25-50 omhoog. Wat ik namelijk bemerk dat ik maar zo kan slapen. Moe, zitten op de bank en mijn ogen vallen dicht en zit ik te knikkebollen, wordt duf.Maar ik wil mijn dagen niet doorbrengen met knikkebollen. Maar is bestralen een optie, dan ga ik weer liever naar het ziekenhuis. Dus daarvoor is nu een aanvraag de deur uit. Ik hoop dat het zoden aan de dijk zet. Verder kan ik volgens de huisarts wel goed tegen morfine en pleisters. Ondanks dat ik duf en slaperig ben, ben ik wel bij mijn volle verstand en raak ik er niet verward van.

Ook hebben we weer bezoek gehad van deze en gene, wat heel gezellig is, maar waardoor ik wel erg vermoeid raak. Toch vind ik dat niet erg. Ik blijf graag mensen ontmoeten, want dat geeft waarde aan elke dag, buren, vrienden, ollega`s en natuurlijk familie. Zeker nu iedereen met vakantie gaat. Wij komen waarschijnlijk niet meer weg en daarom hoop ik dat de zon wil schijnen.

Nog iets nieuws, er komt een hoog,laag bed in de kamer met een speciaal matras. De pijn zit in de rug en ik kan gewoon niet lekker meer liggen en uitrusten.Het matras is uitproberen, welke voor mij het beste is. Het is niet de bedoeling dat ik er de hele dag op ga liggen, maar de kans krijg om ontspannen een uurtje of wat te liggen en uit te rusten. `S nachts blijf ik boven, is ook veel gezelliger, maar dat snappen jullie wel, hoewel het moment zich wel zal aanbreken. Ook het meer hulp nodig hebben zal wel komen. Marian wil alles wel doen, maar dat is niet om op te rekenen. Het iste veel. De afgelopen week op de camping heeft ze me al veel geholpen. overeindkomen in bed, helpen met aan en uitkleden, maar de pijn stillers helpen wel beter. Toch is dit weer iets om met thuiszorg te overleggen.Ook is Marian iemand van : Doe ik zelf, kan ik wel. Een beetje koppig noem ik dat en herken dat bij mezelf, maar 2 van die koppige mensen bij elkaar, geeft ook woorden. Karakter is het, zegt men.

Dus wil men nog even langskomen, graag! Wel even van tevoren bellen. Helaas wert mijn mobiel niet meer, maar de huistelefoon is al tig jaren niet veranderd en Marian haar mobiel wert goed.

Al een paar weken nu heb ik slikproblemen. De oorzaak is niet bekend, om de doodeenvoudige reden dat er geen onderzoek naar gedaan wordt. Mijn huisarts stelde voor om een logopediste in te schakelen en deze is vanmorgen bij mij thuis geweest met stagixc3xabre en al. We hebben eerst mijn voorgeschiedenis na gelopen, mijn waarschijnlijke aangeboren afleiding van mijn kaak: het Pierre Robin syndroom. Dat was ook een probleem van de anesthesist met het inbrengen van het beademingsbuisje. Dat verklaard misschien ook mijn altijd terugkerende probleem met het slikken van medicijnen. Het blijft in de keel hangen, na een uur valt het nog op te hoesten. Helaas werd het slikken steeds erger. Brood ging al heel lang niet meer, stukjes vlees ook niet. Het eten moet steeds zachter worden. Vanmorgen kreeg ik zelfs het drinken niet weg, ik verslikte me in elke slok. Gelukkig had de huisarts de vorige keer een consult geschreven voor logopedie en zij kwam vanmorgen. Marian kwam vanmorgen ook met het goede idee om met een rietje te drinken en ik moet zeggen dat het een prima suggestie is. Je neemt automatisch kleinere slokken en dat gaat beter. Ik moet wel steeds naslikken voordat ik ga praten, anders gaan de stembanden van elkaar en verslik ik me alsnog. De spieren worden zwakker en daarom krijg ik het moeilijk doorgeslikt. Het is wel een techniek wat ik aan kan leren, door vaker te slikken voordat ik ga spreken, het werkt. Eten met kleine hapjes en inderdaag zo vloeibaar mogelijk. Dat melkprodukten mijn slijm zo taai maakt en ik dat moeilijk wegkrijg is een gevolg ook van mijn longkanker, dus een dietiste gaat mij nog adviseren wat ik nu in deze situatie beter kan eten. En zo zit je opeens in een andere soort hulpverlening, dus geen onderzoeken en behandelingen meer, maar heel praktisch, hoe ga ik hier mee om en hoe voorkom ik dat ik een verslik longontsteking oploop. Dus op deze manier hoop ik weer een paar dagen verder te komen. Ha en wat we vanmiddag lekker hebben gedaan, iets wat we tijden geleden hadden afgesproken, omdat we het beiden zo lekker vinden, we hebben een gegrilld kippepootjegekocht en dat thuis heerlijk zitten kluiven. Bewust, langzaam kleine hapjes nemend, lang kouwend heb ik ervan genoten

Gisteren zijn we beiden weer thuis gekomen. Ik was er sneller en ben gehaald door Piet de schoonzoon van Marian haar zus en Gerda zelf. Omdat Marian naar Leuven was met Agnes, duurde dat wat langer. Gelukkig hebben ze geen last van het slechte weer gehad. Ze hebben Ronald zijn huisje bewonderd, een mooi en ruim appartemenent, bijna in het centrum van leuven. De stad bekeken, terrasje gezeten en lekker wat gedronken. Al met al hebben we beiden nog een fijn weekend gehad. Eenmaal thuis hebben Gerda en Piet mij geholpen met dingen op te ruimen van de caravan, zodat Marian dat vandaag niet hoefden te doen. Anneke en ik zijn zaterdag nog bij het graf van mijn ouders geweest en daar bloemen neergelegd en 1x terug naar huis een flinke omweg gemaakt. Site seeing door de mooie vlakke polder bij het veluwe meer, daar waar ook wij onze wandeltochten maakten. Het weer maakte het ook zo`n prachtige dag.

Ik ben moe, ach, zo raar vind ik dat niet. Vanmorgen stond stond de huisarts voor de deur en we hebben gesproken over de dosering, die verhogen  we naar 2×100 en ga wat meer op andere plaatsen plakken. Plaatsen , waar ik hetzelf ook kan plakken en zien. Ik heb moeite om de regie en verantwoording bij Marian te laten liggen. Ik wil het graag zelf doen. Wanneer ik het op andere plaatsen plak kan ik het zelf zien en doen. Mijn vergeetachtigheid in die dingen gaat me toch te snel en daar heb ik veel moeite mee, terwijl  Marian het met liefde doet, maar dit lijkt me een goede oplossing voor mij. Ook krijg ik erg veel last van het slikken. Vast voedsel wordt moeilijk, dus we gaan maar proberen eten te pureren. Zelfs in het drinken verslik ik me snel. Dus verder een beetje bijkomen en hopen dat het niet te lang duurt voor het zonnetje en de temperatuur weer komt, meer doe ik niet. Nu even kijken of ik nog leuke foto`s heb. Ik zet de foto`s van de boottocht op hyves en van het kamperen hier en ook een paar uit Leuven. Trouwens Rubia heeft het kamperen erg leuk gevonden. Het liefst was ze daar gebleven. Ze liep de hele dag lekker los op de boederij en heeft vriendjes gemaakt met de kippen en het konijn. ze wilde het liefst daar blijven, ook nu moet ze wennen. Alles is weer anders, ook dat stukje vrijheid.

Ja, eindelijk weer een logje. Ik kon de moed niet opbrengen en er is erg veel gebeurt. Gelukkig alleen maar goede en mooie dingen, op de pijn na. Ik heb het bange vermoeden de pijn niet echt kwijt te raken, maar over het algemeen valt er mee te leven, met de nodige paracetamols en de kortwerkende morfine. Verder ben ik erg moe, maar gelukkig altijd na de dagen waarop we leuke dingen hebben gedaan.

Laat ik beginnen met de vrijdag dag we hier gekomen zijn. Mijn zus en zwager hebben ons opgehaald met caravan en al.Met hulp van nichtje en neefjes, zus en zwager hebben we alles opgezet en ons geinstaleerd. Ik heb het altijd gezegd, het bed slaapt heerlijk, met een extra tempur matrasje op bed. De eerste dagen en vooral nachten waren erg koud, maar ervaren kampeerders als we zijn hebben we voldoende dek bij ons, dus echt koud hebben we het niet gehad. Ik transpireer nog enorm en elke nacht gebruik ik wel 3 t shirts en Marian is elke dag het bed aan het verschonen. Alle was wordt bij mijn zus in de wasmachine gedaan en Marian is er maar druk mee. Gelukkig was Anneke de eerste week nog vrij en hebben we lekker gewinkelt, Marian en Anneke hebben brillen gekocht. In Kampen op het terras gezeten en genoten van het zonnetje. Daarna hadden we zaterdag avond het grote tuinfeest. De nieuwe schuur deed dienst als feestonderkomen en met gasverwarming en vuurkorf bleef het aangenaam in de schuur. Natuurlijk was het heel gezellig. Voor mij is het altijd heel gezellig wanneer mijn familie om mij heen is, broers en zussen, schoonzussen en zwagers, nichtjes en neefjes, aangetrouwde familie en vrienden, die we inmiddels jaren kennen. Ja het was een zeer geslaagde avond en ik kon het goed volhouden. Ik slik nu standdaart paracetamol  3x 2per dag en kortwerkende morfine 4x daags, gewoon standaart, dan voelt het beter. De pleisters zijn er xc3xa9xc3xa9n van 100 en xc3xa9xc3xa9n van 75 en om de 48 uur plak ik iets nieuws en de oudste pleister wordt iets later verwijderd. Daar voel ik mij het beste bij en dus doe ik dat maar gewoon. Het schema wat we bijhouden werkt goed en we controleren elkaar steeds. Ik merk wel dat ik van de hele pillen en pleister gebeuren er veel slaap krijg. Even lopen. Ik heb pijn in de wervelcolom en denk uitstralend naar een zenuwbaan. Nu merk ik dat ik even moet gaan lopen.

1 juni is een fantastische dag geworden. De dag van de lotgenoten. Een boottocht georganiseerd door de stichting longkanker voor donateurs. Met onze hele kakel groep van hyves hebben we ons opgegeven en voor de meesten was het ook de eerste keer dat we elkaar zagen, op Marion na, maar marion was er niet in levende lijve aanwezig, maar als verrassing via een filmpje via de computer en wenste ons een fantastische dag toe. We hebben geproost, zij in Australie en wij op de boot. Het was een prachtig moment en helaas is australie te ver om even de overstap te maken. Volgend jaar komt zij naar Nederland, maar dan zie ik haar niet meer, maar lieve marion, we bellen en hebben zo contact of via de telefoon. Toch was je 1 juni even aan wezig, wat ik heel fijn vond. Ik vond het geweldig om al mijn kakellotgenoten te zien. Laat ik het even uitleggen:kakellotgegenoten zijn lotgenoten met kanker, bijna iedereen heeft longkanker en dat is het grootste raakvlak. Om niet altijd heel serieurs met de ziekte bezig te zijnkakelen we via hyves en dat gaat er vaak ontspannen aan toe. Op een hele leuke manier hebben we contact, toch is er zeker de mogelijkheid om over behandelingen te praten of andere zaken,wat de logkanker betreft. Er blijven vele vragen, vooral omtrent de Tarceva en de mutatie. Ook hier kunnen we elkaar wan dienst zijn, maar het leukste vond ik de ontmoeting. Met Hendrike, een lotgenoot die ik nu al 4-5 jaar ken, maar nog nooit ontmoet heb. Heel fijn dat het nu wel gebeurt is en de anderen waar de contacten korter zijn, maar niet minder waardevol. Ik was enorm moe, ook nu nog en lag vanmorgen lekker op mijn ligbedje in de zon.Ik ga zo weer naar de tent.

Vrijdag gaan we beginnen met af en toe wat op te pakken, luifel en voortent. Jolanda en ben komen dan helpen. Zaterdag gaat Marian met haar dochter naar Belgie, Leuven, naar marian haar zoon en Agnes haar broer. Hij woont en werkt er nog niet zo lang. Ze blijven een nachtje slapen en komen dan weer terug. Ik blijf het weekend met Rubia hier enzondag komt Marian haar zus gerda en neef mij ophalen met toebehoren en brengen alles naar groningen. Dan zijn deze geweldige dagen voorbij en ik heb dat toch maar mee gemaakt. Veel emotionele dagen, veel tranen hebben er bij mij gevloeid, tranen ook om het afscheid van sommige mensen. Het is veel, maar ook heel bijzonder en ik ben zo blij dat ik dit allemaal heb mee kunnen maken 

De zon zit aan de horizon en hij schijnt nu daadwerkelijk boven de bomen uit. Marian heeft haar stapeltjes kranten en zit lekker  voor het raam in het zonnetje en ik begin net aan mijn langverwachte log over alle ups en downs van deze week. Dat waren er veel en dan zijn er ook tranen met tuiten die stromen, depressief zijn en het niet meer willen. Waarom werkt de pijnstillerbij mij niet, waarom de ene dag wel en de andere dag niet. Denk na, denk goed na, welke dag was het toen ik me zo goed voelde, wanneer heb ik de laatste pleister geplakt, hoe lang na het plakken gaat die werken. Dan werken de hersenen van 3 mensen beter dan die van 2. Ja, Anneke was nog bij ons en ik had een slechte dag, terwijl de dag ervoor zo goed ging. Denk, denk. Wat is er gebeurt; hoe laat , waar en wanneer heb ik de laatste pleister geplakt. Een maandoverzichtskalender is erg handig en wanneer je met rode pen alles noteert wat je doet, dan krijg je een overzicht Het was inmiddels 48 uur na de laatste pleister, maar had weer zoveel pijn dat de dosering niet voldoende was, want na 48 uur moet 100 microgram zeker werken. Dus, hup meer plakken50 microgram erbij. Mijn huid is waarschijnlijk zo dik, dat het langer duurt eer de medicijnen opgenomen worden De dag erna was de laatste 100 microgram aan de beurt, dus nieuwe 100 microgram geplakt. Met z`n 3enzijn we tot de conclusie gekomen dat ik niet om de 72 uur moet nieuwe pleister moet plakken, maar bij mij is het beste resultaat om de 48 uur en de oude verwijder ik niet direkt, maar laat die 12 uur nog nawerken en dat alles werkt zeker beter, ook de capsules tegen doorbraakpijn, gebruik ik nog 2x dags. Het voelde gisteren aan als het ei van Columbus. Vrijdag zei de huisarts nog; ik kan jouw pijn niet voelen, maar wanneer de dosering een beetje binnen de perken blijft, dan plak je maar en mensen het voelt een stuk beter. We hebben ook een rolstoel opgehaald en nu ga ik weer mee, laat de vermoeidheid niet de overhand krijgen en lieve mensen, ik geniet. Met het eten moet ik ook nog heel erg oppassen, ik ben snel misselijk en spuug ook snel. We hebben bijvoeding van de apotheek en andere dingen die erin gaan en dat gaat goed. Ik ben inmiddels 4 ons aangekomen, woog nog maar 55 kilo, maar afvallen of aankomen, voelt anders en daardoor voelt het ook beter. Het blijft natuurlijk zo dat ik in een flink stadium ziek ben, maar geestelijk geeft mij dit een enorme oppepper en dat beetje hoop wat ik nodig heb om om nog even vooruit te kijken en me enorm te verheugen op het weekje kamperen en op 1 juni onze boottocht van de stichting longkanker, waar ik zoveel van mijn lotgenoten ga ontmoeten.Ik zie daar zo naar uit. Ik kan het bijna niet uitleggen waarom deze dingen nog zo belangrijk zijn voor mij. Kamperen= vrijheid, prachtige natuur en stilte, behalve vogels, schapen koeien, kijken over de landerijen naar het veluwe meer en de ontmoeting met lotgenoten. Lotgenoten, zo belangrijk dat ze er zijn en meestal blijft het bij schriftelijk kontakt, waarin we heel open zijn, angsten worden vertelt, meeleven met elkaar met de uitslagen van onderzoeken, virtueel die arm op je schouder, die knuffel die je net even nodig hebt en ach door lotgenoten wordt het begrepen. We krijgen de kans elkaar nu 1 juni elkaar te ontmoeten, dus ook al op korte termijn. Ik wil niet zeggen dat je voor al die lieve dingen alleen maar lotgenoten kunt hebben, want dan onderschat ik mijn familie en vrienden. Ik heb tegen mijn broers en zussen gezegd dat ik hen zo miste nu ik zo ziek ben en het einde dan toch in zicht is en nu staan ze in een kring om mij heen en van hen ontvang ik wel de meeste liefde en steun en op een andere manier weer van vrienden en nog steeds van verschillende collega`s.

Gisteren was een schitterende mooie en zonnige dag en ben ik mee geweest met Marian naar de jeu de boule, nu was het gisteren niet officieel, toch kwam een groepje mannen om te spelen. Ik heb heerlijk in het zonnetje gezeten met Rubia bij me. Rubia in de schaduwen ik in de zon waar mijn bolletje met dons verwarmt werd, flesje water bij me en ach mensen wat willen we dan nog meer Het was zo`n goed idee, om de rolstoel weer te halen en als je ziet hoe wij bepakt en gezakt weggaan en dat allemaal in de canta+ hond, gaat dat prima. Na xc3xa9xc3xa9n wedstrijd zijn we naar de stad gegaan en hebben in de poelestraat bij de stadlander gezeten en daar gegeten. Nu was het al een beetje laat geworden, voor mij althans en ik was moe en kreeg pijn, maar de mogelijkheid is er weer. Nu hopen dat we er nog veel gebruik van kunnen maken. Voor iedereen alle liefs en bedankt voor de reacties, want dat is toch iets wat mij heel veel steun geeft, alleen soms ben ik gewoon te moe om te schrijven

Ik heb de afgelopen week best een moeilijke week gehad, met een enkele dag een redelijke dag. Gisteren was het wel heel gezellig. Vrienden van ons laten een huis bouwen in Coevorden en daar zijn we wezen kijken. Het was koud en ik had dan ook mijn muts op en de winterjas aan, gelukkig was het wel droog.Helaas was er na die tijd geen tijd meer om een glaasje te drinken, want hun hond zat al een paar uur in de bench. Dat halen we dus nog een keer in en misschien kan de hond dan mee naar ons of die van ons mee naar hen. Het huis is in iedergeval prachtig, met fantasie kun je al koken, voor het raam staan en het uitzicht bewonderen. Heel mooi in ieder geval en gezellig weer bijgekletst.

Vandaag is het vrijdag en zou mijn huisarts weer komen  kijken hoe het gaat, nu met pleister nr twee erbij. Het leek alsof hij wat deed, maar na een dag was de pijn al terug en moest ik toch kortwerkende morfine capsules slikken, dus nu aan de 100 microgram. Hoe dit verder gaat weet ik niet, maar het gaat hel snel. Ik heb ook het gevoel dat ik pijn blijf houden, omdat de uitzaaiingen zijn doorgegroeid, in de ribben, het schouderblad. Het liggen in bed is niet zo prettig en het lijkt alsof ik alleen maar op mijn rechterzij kan liggen. Marian heeft vandaag de slaapkamer omgegooid, zodat ik op mijn rechterzij tv kan blijven kijken. Verder blijf ik erg moe, ik wil het liefst liggen en heb dan de neiging om mijn ogen dicht te doen en te gaan slapen. De huisarts had het al over een bed met luchtkussens in de kamer, maar dat is me een stap te ver, maar het gaat wel heel hard. Verder over de bijvoeding gehad, daar heeft ze ook een recept voor uitgeschreven. Marian moet dat straks nog ophalen, want de huisarts moest een verklaring invullen zodat dit wel vergoed gaat worden. Wel bij AH ontbijt vruchten met granen gekocht en ontbijt kwark en nu maar afwisselen. Gezegd dat ik helemaal geen hongenr meer heb. Volgen de huisarts was dat een slecht teken en dat kon door de aktieve kanker komen. Tja….

Over Rubia gingen we ons toch weer zorgen maken. Ze zit opnieuw in een fout gedrag en dat is gekomen toen wij haar een kluifje gaven. OP nieuw liep ze uren met dat ding in de bek om het te verstoppen, begon overnieuw haar plas te laten lopen en die plas zag erg troebel. Al eerder had ik aan een blaasonsteking gedacht omdat ze pijn aangaf en dan niet wil lopen, gaat erbij liggen. Ze heeft een tijdje erg veel geplast. Hoe neem je nu urine mee naar de dieren arts om te laten controleren. Marian heeft er een gezichtswatje onder gehouden tijdens het plassen en dat in een potje gadaan. Toen onze huisarts kwam, spraken we er net over en de huisarts heeft er een stripje onder gehouden. Het watje heb ik uitgeknepen op een schoteltje Ze heeft in iedergeval geen blaasontsteking, Hahaha. en voor de hond was dit een gratis consult.

Mocht iemand nog suggesties hebben over het gedrag van onze Rubia en /of ons naar de dieren arts verwijst dan doen we dat. We wilden het de komende week even aanzien, kijken of ze echt pijn heeften/of haar gedrag verder gaat veranderen, misschien heeft dit te maken met de loopsheid, dit is gelukkig nu over